هنوز زمانه اش نگذشته و پر فروغ است ایامی که اقتخار شهر ها آن باشد که شهید پرور باشند و هر چه تعداد آلاله های پرپر نسبت به جمعیت بیشتر باشد معنای آن ولایی بودن و دینی بودن آن شهر است. هر بار که از کنار تابلو " شهر باستانی برازجان" می گذرم دلم می گیرد از بدسلیقگی و کج فکری هر کس که تمام هویت فرهنگی و شهدایی این شهر را کتمان کرده و آن را باستانی صفت داده است.

با فرض وجود چند خرابه باستانی نامشهور و اثر تاریخی ثبت نشده و موزه ی نداشته، باستانی بودن چه معنایی دارد؟ اگر برازجان باستانی باشد، پس شهر سوخته و شوش و ... را که چه بنامند؟ از اینها گذشته اهالی جنوب خوب می دانند که در محلی زندگی می کنند قبل از ایشان اقوام دیگری بوده و اکنون آثاری از آنها باقی است و باید مایه عبرت برای ساکنان جدید باشد که برای چه طومار حیاتشات پیچیده و منزل گاهشان مایه عیرت شده است؟

پس باید درست بنویسند، به عبرت گاه از تاریخ، ... خوش آمدید. اما مطمئنم که برخی دنبال می کنند حذف افتخار شهید پروری از شهرها را، تا مثلا به خیال باطلشان گذشته اهورایی شان را زنده کنند باید به اینها از زبان حال آن دختر شهید گفت: اگر بابام نبودش / اون بعثی های بی دین و یانکی های کافر / مال و منال که هیچی مادرتم می بردن .

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 12 اسفند 1392    | توسط:     | طبقه بندی: منبر نقد،     | نظرات()