تعزیه یک نمایش مذهبی است که واقعا زمان آغاز و منشا آن معلوم نیست. هیچ روایتی نداریم که مانند شعر خوانی و نوحه سرایی و عزاداری، تعزیه را تایید کرده باشد. کارکرد تعزیه صرفه نمایش وقایع تاریخی حوادث مربوط به حادثه کربلا یا وقایع منتسب به ائمه و اولیاء است که در صورت آغشته شدن به برخی بزرگ نمایی ها و آسیب ها، کارکرد خود بعنوان یک هنر حزن انگیز را از دست می دهد.

مستند دینی تعزیه را شاید بتوان تنها از باب گریه آوردن دانست تا بشود برای دست اندر کاران و بینندگان ثوابی را متصور بود. دانشمندان دینی نسبت به نمایش تمثال و تشابه ائمه و معصومان(ع) حساسیت ویژه ای دارند که نمونه آن در اعتراض نسبت به نمایش صورت حضرت عباس یا امام حسین علیهم السلام در فیلم مختارنامه بخوبی ملموس گردید اما در تعزیه های کنونی براحتی چهره معصومین(ع) را نمایش می دهند و از آنجا که ملاک انتخاب بازیگر بیشتر صدای خوب افراد است و گاه افراد وجهه اجتماعی خوبی ندارد، این کار وهن به اهل بیت (ع) است. خرج های آن چنانی در کنار اختلاط زن و مرد های تماشاگر و ترجیع صدای زنان بازیگر، افعال قطعا حرام را در کنار یک امر مشکوک الادله و الاستحباب قرارداده است.

بیشتر تعزیه ها به روایت جنگ می پردازند تا صدای شمشیر تماشاگران را به وجد آورد. امسال که قرار بود سه گروه تعزیه همزمان به اجرا بپردازند صدای همه در آمد که این کار صحیح نیست و خدا بیامرزد پدر آن کس که تعزیه اش را جابجا نمود. تا فرهنگ صحیح کار برای خدا را به نمایش بگذارد.

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 27 آبان 1392    | توسط:     | طبقه بندی: منبر نقد،  طرح بحث،     | نظرات()