فرق ابزار سیاست اسلام با سیاست های غیر اسلامی که ناچاراً استکباری هستند همین است که در اسلام هدف و مقدس بودن آن وسیله و ابزار رسیدن به هدف را توجیه نمی کند. این گونه نیست که چون فلانی سیاسی است یا از او خوشمان نمی آید پس جایز است هر تهمتی به او بزنیم یا هر حرفی را به او نسبت بدهید. خیر این خلاف آموزه اسلام است.

هم در کلام و هم در عمل باید نهایت دقت به عمل آید که گناه نباشد، زیرا گناه حرام است و در حرام خداوند خیر قرار نداده است و کار بی خیر هم بی اثر است. اگر دشمن یا مخالف ما بی قید و بی تقوا است و از هر ابزار و تهمتی بهره می برد ما که مدعی پیروی از علی (ع) هستیم نباید مثل او رفتار کنیم بلکه باید آنچه که حق است را انجام دهیم. نباید چون آبرویمان را طرف مقابل با نامردی بود و ما را تخریب کرد پس ما هم مثل او  رفتار کنیم، خیر باید مقابله کرد اما نه مانند او بلکه از روش های مجاز و شرعی؛ ضمن اینکه عزت و ذلت دست خداست و به هرکس بخواهد می دهد .

در مداحی و در ثواب و در کارهای دیگر هم هدف توجیه کننده وسیله نیست که حالا چون می خواهیم مجلسمان حزن داشته باشد از موسیقی استفاده شود یا حرف بدون سند زده شود . از بدترین اثرات به کار بردن وسیله و ابزار ناصحیح  آن است که تمام پل ها را خراب می کند و حتی اگر شخص به اشتباهش پی ببرد و بخواهد برگردد هم برای او راهی نیست و مسیرش خیلی دشوار می گردد. اسلام به ما یاد داده که اگر خواستی کافر را  بکشی حق نداری مزرعه اش را خراب کنی؛

عصبانیت یا افراط نباید سبب گردد که جوان حزب الهی اختیار از دست بدهد و هرکاری که به دستش آمد برای نابودی مخالف یا دشمن انجام دهد. توجیه وسیله با هدف، سیاست غربی و از نفاق و کفر نشئت گرفته است.

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 4 دی 1391    | توسط:     | طبقه بندی: درس های سیاست،     | نظرات()