صحبت در خصوص عرفان و سیرو سلوک بسیار است و نگارنده در این اندازه نیست که خواننده را اغناء نماید. علماء ما در سیر و سلوک و تهجد متفق القول هستند، لیکن در باب نظری اختلاف است. مذهبی شدن جامعه، اشتیاق جوانان به عرفان را افزایش داده است و سبب گرمی بازار آن شده بطوری که برخی عرفان ساختگی و کاذب درست کرده اند و برخی بی تمایل نیستند که انسانی عرفانی در جامعه شناخته شوند.

باید دانست که در این راه هرکس وارد می شود و مراتبی را طی می کند، اولا زبانش را قفل می زند تا توفیقش باقی بماند، جز برای مثل خود. کسی که از کشف و شهود و معنویت و حال نماز و ... خودش می گوید بدنبال دکان است تا مشتری داشته باشد و گر نه مقامات معنوی و سیر و سلوک باید از عمل شخص نمودار باشد؛ مثلا عنصرِ  دوری از دنیا را اگر در نظر بگیرید به حال امام و آیت الله بهجت را نگاه کنید که چه اموالی داشته اند و از آن طرف نگاه کنید تا به جا و منزل برخی مدعیان؛ در سیره امام است که اجازه نمی داد کوچکترین غیبتی کسی پیش او کند اما نزد برخی مدعیان عرفان و تهجد چه كارها كه نمی كنند ؟

اصلا کسی که می خواهد سیر و سلوک داشته باشد باید نخست مقید به واجب و حرام باشد که اگر این را در کسی باشد سپس باید به از کار و مستحبات او بنگرید. کم نیستند کسانی که توفیقاتی کسب می کنند اما آن را مخفی می کنند از شهره شدن  ابا دارند. به تعبیر یکی از بزرگان طلبه اگر نماز شب نخواند که بطله است. حال کسی بیاید از حالات روحانی و تضرع و ... بگویید که معلوم است یا استاد ندیده و یا راه خوبی برای جلب توجه پیدا نموده است. توجه به سخنرانی های استاد فاطمی نیا در خصوص سیر و سلوک و عرفان در این زمینه بسیار راه گشا می باشد.

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 30 آذر 1391    | توسط:     | طبقه بندی: طرح بحث،     | نظرات()