تمایل مردم به برگزاری مراسمات دینی و عزاداری در منزلشان با نیت تبرک و تیمن و یا نذر، سنتی حسنه و مرسوم می باشد که دارای برکات فراوان برای اهل آن خانه می باشد و از همین مجالس خانگی است که هیئت های عزاداری بزرگ تقویت شده و افراد تربیت اسلامی می شوند.

وجود موقوفات فراوان و نذورات متعدد در این زمینه موجب حفظ و تقویت این رسم نیکو شده است.

این سنت حسنه زمانی تبدیل به آسیب می شود که هدف آن، از گسترش دین و مذهب به برگزاری مراسم در منزل تبدیل می گردد و شخص واقف یا نذرکننده بدون توجه به اینکه با همزمان شدن برنامه اش با برنامه مساجد موجب تضعیف مسجد یعنی سنگر محل اصلی تبلیغ دین، گردیده سبب سلب توفیق از خود و دیگران می شود و برنامه ای که باید برای تقویت مذهب باشد، باعث بر تضعیف آن می گردد، چرا که افراد کمی در این مجلس حضور یافته و افراد غیر روحانی هم مصیبتی می خوانند که معمولا تاثیری هم ندارد و عملا معرفت دینی ترویج نمی گردد.

شبیه همین مسئله، نذورات حلیم و غذا در ماه محرم است که در یک مقطع دو سه روز قبل و بعد از عاشورا، حجم زیادی از نذری و حلیم در جامعه پخش و بعضا اسراف می شود اما در ایام دیگر سال خبری نیست. اضافه می گردد عدم پخت غذا در روز عاشورا و عزاداری سنت دینی می باشد.

تمرکز نذورات و موقوفات به برگزاری عزای حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و اصرار افراد متولی بر انجام در دهه اول محرم سبب شده که در دهه های بعدی محرم صفر و طول سال ذکر آن حضرت تعطیل شده و حتی در رثای دیگر ائمه و خاندان رسول علیهم السلام نیز مراسمی در خور شان برگزار نگردد که با ساماندهی نذورات و مجلس خانگی، می توان از این ظرفیت بالقوه برای گسترش دین، نهایت استفاده را نمود.

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 7 آذر 1391    | توسط:     | طبقه بندی: طرح بحث،     | نظرات()