از اول انقلاب بوده و حالا هم هست. اصلا از آغاز اسلام بوده اند افرادی که نان به نرخ روزخور هستند و عضویت دائم در حزب باد دارند. شامه قوی دارند در اینکه الان جو با چه روحیه ای است آنها هم همین گونه باشند نهایت، مچشان را که گرفتی می گویند درست است ما دیروز آن گونه بودیم اما دیشب در نماز شب توبه کردیم و

امروز این گونه ایم. برخی هایشان آنقدر آمادگی دارند که می توان گفت در خودروشان هم چفیه دارند هم پرچم آمریکا تا به فراخور موقعیت استفاده کنند.

گروه دیگر هم کم نیستند، آنهایند که دوست هستند، چهره هایشان آشنا است اما حماقت دارند مانند کسی که در میدان جنگ، با چشم شمشیر بسته می زند و کار ندارد که به دوست می خورد یا به دشمن. دستش آماده است هم برای تشویق و هم برای سیلی! ادعای حزب الهی و انقلابی بودن هم دارد. بیچاره راست می گوید ولی چشم که بسته باشد، چون در بین دوستان انقلاب است بیشتر، به آنها آسیب می زند.

خیرِ صد نفر از این افراد از یک گاو شیرده کمتر است. خوب که دقت کنی می بینی شرشان بیشتر از خیرشان شده است. این افراد را نباید رها نمود و تنها گذاشت بلکه باید بیدارشان نمود و چشم بندشان را باز کرد. از این جهت برای شناخت فرد باید ملاک را نتیجه کار قرار داد نه ادعا. می خواهی انقلابی، ولایی، حزب الهی های واقعی را بشناسی باید به نتیجه کار آن فرد مدعی نگاه کنی؛ اگر از عمل کرد آنها انقلاب و ولایت و حزب الله تقویت شده است، راست می گویند و گرنه دارند محترمانه دروغ می دهند. این افراد یا عضو حزب باد هستند یا جزء آن گروه چشم بستگان. فکر کردن لازم است، نباید جوان حرف و ادعا را بدون دلیل و توجه به عملکرد ها بپذیرد. برخی از همین نان به نرخ روزخورها گاه سابقه فلان و فلان خود را به رخ این و آن می کشند، اما اهمیتی ندارد زیرا همان آخرین جمله وصیت امام روح الله ملاک راه می باشد که فرمود " میزان در هر کس حال فعلی اوست".

 

 

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 2 آذر 1391    | توسط:     | طبقه بندی: درس های سیاست،     | نظرات()