تبلیغ دین کاری بسیار ظریف و دقیق است که می تواند سرنوشت انسان ها را عوض نماید. اصلا تبلیغ اجرای سیره پیامبر (ص) است در ابلاغ  دین، برای اینکه مبلِغ موثر واقع شود مقدماتی دارد که بدون رعایت آن، کار ابتر می ماند، وگاه اثر عکس می گذارد.

شاید از این جهت است که کار یک روحانی می گیرد و محبوب قلب ها می شود و کار دیگری نمی گیرد. تبلیغ شباهت عجیبی به کاشتن دارد، آخر کاشت افکار و عقاید در نهاد افراد است. از این جهت هم باید وقت مناسب باشد هم کلام؛  سطح افراد باید رعایت شود، ارتباط و بستگی با مخاطب باید پیدا شده باشد، قابلیت در فرد ایجاد شده باشد، کار مداومت داشته باشد و ...

بعضی از ما طلبه ها دنبال گوش و مجلس آماده می گردیم، اما شیوه رسول خدا (ص) این نیست، بلکه طبق آنچه که روایت شده است مخاطب را نخست با اخلاق حسنه، دوستی و محبت جذب نموده سپس معارف اسلام را به او هدیه می نمودند. اگرچه استفاده از شیوه های نوین و روزآمدی لازمه تبلیغ است، اما زرق و برق دادن به کار به شیوه تبلیغات چی ها نه تنها کار را موثر نمی کند، بلکه ارزش کار را پایین می آورد. امروز و در نظام مقدس اسلامی نمی شود گفت که آمادگی وجود ندارد در اشخاص؛ گاه اشکال از خود ماست. از طرز تفکرمان، از شیوه برخوردمان، از نوع نگاهمان، از لحن کلاممان، از اینکه منتظریم تا دیگران به سراغمان بیایند، از اینکه زبان ما زبان مخاطب نیست. مبلِغ باید چند زبانه باشد با هر قشری یک زبان ، خلاصه مبلغ آن است که طلبه خود نخست معارف صحیح دین را درک نماید و سپس به مردم آن را عرضه نماید.

اگر روحانی از مردم دوری نماید معنایش آن است که  درب توفیقات را بر خود مسدود نموده و وظیفه اصلی اش را رها نموده است. اینکه مردم با طلبه ای سلام و علیک داشته باشند مفید است اما کافی نیست، زمانی که آن روحانی در میان آنها نفوذ کلامی داشته و مردم برنامه زندگی شان را از او بگیرند، کار آن روحانی موفقیت داشته است.

اللهم وفقنا بما تحب و  ترضی

نوشته شده در تاریخ شنبه 20 آبان 1391    | توسط:     | طبقه بندی: طرح بحث،     | نظرات()